വെറുപ്പും വൈര്യവും മാന്യവികാരങ്ങളായി തീർന്നിരിക്കുന്നു

മാധവിക്കുട്ടിയുടെ രചനകളെക്കാൾ അവരുടെ ജീവിതമാണ് പലപ്പോഴും മലയാളികളുടെ കൗതുകത്തിന് വിഷയമായത്. എഴുത്തുകാരിയെക്കാൾ വ്യക്തിയെ വായിക്കാൻ സമൂഹം കൂടുതൽ താൽപര്യം കാണിച്ചുവെന്ന തോന്നൽ അവരെ നിരന്തരം അസ്വസ്ഥയാക്കിയിരുന്നു.

ജീവിതത്തിന്റെ അനേകം തലങ്ങളെ സ്പർശിച്ച നൂറുകണക്കിന് കഥകളും കവിതകളും ലേഖനങ്ങളും എഴുതിയ ഒരാളെ ചില കൃതികളിലെ ലൈംഗിക പരാമർശങ്ങളിലേക്ക് മാത്രം ചുരുക്കി വായിക്കുന്ന പ്രവണതയെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കുമ്പോൾ അവരുടെ വാക്കുകളിൽ നിരാശയുണ്ടായിരുന്നു. വിശാലമായ ക്യാൻവാസിൽ വരച്ച ചിത്രത്തെ ഒരു ചെറിയ മൂലയിലേക്ക് മാത്രം ചുരുക്കി കാണുന്നതുപോലെയാണത്. സ്ത്രീ എഴുത്തുകാരിയെന്ന നിലയിൽ ഈ തെറ്റായ വായന കൂടുതൽ ശക്തമായിരുന്നുവെന്നും അവർ കരുതുന്നു.

എഴുത്തുകാരെ വിലയിരുത്തുന്ന സമൂഹത്തിന്റെ രീതിയെക്കുറിച്ചും മാധവിക്കുട്ടിക്ക് വ്യക്തമായ അഭിപ്രായമുണ്ട്. ഒരു കവിയുടെ കവിതയെക്കാൾ അദ്ദേഹത്തിന്റെ പ്രണയജീവിതത്തെയോ വ്യക്തിപരമായ ശീലങ്ങളെയോ കുറിച്ച് സംസാരിക്കാൻ സമൂഹം കൂടുതൽ താൽപര്യം കാണിക്കുന്നു. ചങ്ങമ്പുഴയെ ഉദാഹരണമാക്കി അവർ ഉയർത്തുന്ന ചോദ്യം ലളിതമാണ് — ഒരു പ്രതിഭയുടെ സ്വകാര്യ ജീവിതത്തിലെ ചെറിയ സംഭവങ്ങൾക്ക് എന്താണ് സാഹിത്യവുമായി ബന്ധം?

പ്രതിഭ സാധാരണത്വത്തിന്റെ തുടർച്ചയല്ല, മറിച്ച് അതിൽ നിന്നുള്ള ഒരു വ്യതിചലനമാണ്. ആറാം വിരൽ പോലെ അപൂർവമായ ഒരു സവിശേഷത. അതിനെ മനസ്സിലാക്കാനും വിലയിരുത്താനും സാധാരണ അളവുകോലുകൾ മതിയാകില്ല.

മാധവിക്കുട്ടിയുടെ മനുഷ്യദർശനം ഏറ്റവും തെളിഞ്ഞു കാണുന്നത് അവർ സ്നേഹത്തെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കുമ്പോഴാണ്. സ്നേഹത്തെക്കാൾ വെറുപ്പിനാണ് സമൂഹം പലപ്പോഴും മാന്യത കൽപ്പിക്കുന്നത്. ഒരാളെ വെറുക്കുന്നുവെന്ന് പറയുന്നത് സ്വീകാര്യമാണ്; ഒരാളെ സ്നേഹിക്കുന്നുവെന്ന് പറഞ്ഞാൽ സമൂഹം അസ്വസ്ഥമാകുന്നു. “വെറുപ്പും വൈര്യവും മാന്യവികാരങ്ങളായി തീർന്നിരിക്കുന്നു” എന്ന അവരുടെ നിരീക്ഷണം ഇന്നും പ്രസക്തമായി തോന്നുന്നു.

കാരുണ്യം മനുഷ്യൻ നേടിയെടുക്കുന്ന ഏറ്റവും വലിയ ശക്തിയാണെന്നു പറയുമ്പോൾ അത് വെറും വികാരപരമായ പ്രസ്താവനയായി തോന്നുന്നില്ല. ആ ശക്തി സമൂഹത്തിനുവേണ്ടി ഉപയോഗിക്കാനാകണമെന്നും, മറ്റുള്ളവരെ സഹായിക്കാനാകണമെന്നും, അതാണ് യഥാർത്ഥ ജീവിതലക്ഷ്യമെന്നും അവരുടെ വാക്കുകൾ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു.

എഴുത്തുകാരന്റെ ഉത്തരവാദിത്തത്തെക്കുറിച്ചുള്ള അവരുടെ കാഴ്ചപ്പാടും ശ്രദ്ധേയമാണ്. വായനക്കാരുടെ സ്നേഹത്തിലൂടെ ഒരു എഴുത്തുകാരൻ സ്വാധീനം നേടുന്നു. ആ സ്വാധീനം വ്യക്തിപരമായ പ്രശസ്തിക്ക് വേണ്ടിയല്ല, സമൂഹത്തിന്റെ ഗുണത്തിനായാണ് ഉപയോഗിക്കേണ്ടത്. ഒരു ഘട്ടം കഴിഞ്ഞാൽ എഴുത്തുകാരൻ സാമൂഹ്യപ്രവർത്തകനാകണം, പരിഷ്കർത്താവാകണം, സമൂഹവുമായി കൂടുതൽ അടുക്കണം എന്ന നിലപാടാണ് അവർ പങ്കുവെക്കുന്നത്.

സ്വന്തം രചനകളെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കുമ്പോൾ ഒരു സൃഷ്ടിയുടെ സ്വാതന്ത്ര്യത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ആഴമുള്ള ചിന്തയും അവർ മുന്നോട്ടുവെക്കുന്നു. ഒരു കവിത എഴുതിക്കഴിഞ്ഞ് വായനക്കാരന്റെ കൈകളിലെത്തുമ്പോൾ അത് ഇനി എഴുത്തുകാരന്റെ മാത്രം സ്വത്തല്ല. ഓരോ വായനക്കാരന്റെയും അനുഭവങ്ങളും ചിന്തകളും അതിലേക്ക് ചേർന്ന് പുതിയ അർത്ഥങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കുന്നു. ഒരു സൃഷ്ടിയുടെ പൂർണത അവിടെ നിന്നാണ് ആരംഭിക്കുന്നത്.

വിദേശ സർവകലാശാലകളിലെയും സാഹിത്യ വേദികളിലെയും അനുഭവങ്ങൾ ഓർക്കുമ്പോൾ അവരുടെ ശബ്ദത്തിൽ ഒരു ആശ്വാസമുണ്ട്. അവിടെ ഒരു കവിയായാണ് താൻ സ്വീകരിക്കപ്പെടുന്നത്. തന്റെ രചനകളെ വായിക്കുകയും ചർച്ച ചെയ്യുകയും ചെയ്യുന്ന വിദ്യാർത്ഥികളുടെയും വായനക്കാരുടെയും സ്നേഹമാണ് അവിടെ ലഭിക്കുന്നത്. പലപ്പോഴും കേരളത്തിൽ നേരിടേണ്ടി വന്ന വ്യക്തിപരമായ വിലയിരുത്തലുകൾക്ക് പകരം കൃതികളെക്കുറിച്ചുള്ള സംവാദങ്ങളാണ് അവിടെ കൂടുതലുള്ളത്.

വിദ്യാഭ്യാസരംഗത്തെ കുറിച്ചും സമൂഹത്തിന്റെ ഭാവിയെക്കുറിച്ചും സംസാരിക്കുമ്പോൾ ആശങ്ക പ്രകടമാണ്. കുട്ടികൾ വായനയിൽ നിന്നും അകലുന്നതും വിദ്യാലയങ്ങളിലേക്ക് രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ അമിത സ്വാധീനം കടന്നുവരുന്നതും ഭാവിയെ പ്രതികൂലമായി ബാധിക്കുമെന്ന ഭയവും അവരുടെ വാക്കുകളിൽ കാണാം.

ഗൾഫ് രാജ്യങ്ങളിലെ മലയാളികളെക്കുറിച്ചുള്ള ചിന്തകൾ കൂടുതൽ വൈകാരികമാണ്. ഉയർന്ന കെട്ടിടങ്ങളും ആധുനിക നഗരങ്ങളും കാണുമ്പോൾ അവരുടെ മനസ്സ് പോകുന്നത് അവ നിർമ്മിച്ച തൊഴിലാളികളിലേക്കാണ്. കഠിനമായ ചൂടിൽ അധ്വാനിക്കുന്ന ആ മനുഷ്യരുടെ ജീവിതത്തെക്കുറിച്ചുള്ള കരുതൽ സംഭാഷണത്തിലുടനീളം തെളിഞ്ഞുനിൽക്കുന്നു. സമ്പത്തിന്റെ പിന്നിലെ അദൃശ്യ മനുഷ്യരെ ഓർക്കാനുള്ള ഒരു ആഹ്വാനം കൂടിയായി അത് മാറുന്നു.

സംഭാഷണത്തിന്റെ അവസാനത്തിൽ മാധവിക്കുട്ടി വീണ്ടും മനുഷ്യനിലേക്കാണ് മടങ്ങിയെത്തുന്നത്. ദൈവത്തെ അന്വേഷിച്ച് ആരാധനാലയങ്ങളിൽ അലഞ്ഞുനടക്കുന്നതിനെക്കാൾ മനുഷ്യനെ സേവിക്കുന്നതിലാണ് ആത്മീയതയുടെ യഥാർത്ഥ അർത്ഥം കണ്ടെത്താനാവുക. മറ്റൊരാളുടെ ജീവിതത്തിൽ വെളിച്ചമാകാൻ കഴിയുന്ന ഓരോ പ്രവൃത്തിയും ദൈവസേവനത്തിന്റെ മറ്റൊരു രൂപമാണെന്ന വിശ്വാസം അവർ പങ്കുവെക്കുന്നു.

സാഹിത്യകാരി, കവി, നോവലിസ്റ്റ് എന്നിങ്ങനെയുള്ള വിശേഷണങ്ങൾക്കപ്പുറം ഈ സംഭാഷണത്തിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നത് മനുഷ്യനെക്കുറിച്ചും സ്നേഹത്തെക്കുറിച്ചും സ്വാതന്ത്ര്യത്തെക്കുറിച്ചും ആഴത്തിൽ ചിന്തിക്കുന്ന ഒരാളെയാണ്. അവരുടെ രചനകളെപ്പോലെ തന്നെ അവരുടെ വാക്കുകളും വായനക്കാരനെ പിന്തുടരുന്നവയാണ്.

In brief: A 1994 interview by A.V.M. Unni with Madhavikutty (Kamala Surayya) reveals a writer frustrated that Kerala read her life more keenly than her literature, reducing a vast body of work to its sexual references while abroad she was received purely as a poet. Wide-ranging and deeply humane, the conversation touches on her views on love, compassion, the writer’s social responsibility, the plight of Gulf workers, and her conviction that true spirituality lies not in temples but in serving fellow human beings.